چراغی بر دست که روشنایی راهم باشد

پنجره ای است آنسو

شاید در پس آن پنجره راهیست

که مرا می رساند به ان درخت سیبی که بوی زندگی می دهد

و آن شکوفه های گیلاس که عطر حضورت را به جانم می ریزد

و ناگهان دلم خدایی می شود

نوشته شده در چهارشنبه ششم خرداد 1388ساعت 11:39 توسط ف.ج| |